Uitgezonden door de Hervormde gemeente van Vlaardingen vestigde het zendingsechtpaar Albert en Esther Knoester zich in 2010 in Dimona in de Negev-woestijn onder het motto “Hoe zullen ze geloven in Hem, van wie zij niet gehoord hebben?” Ze startten met zo’n vijf Messiasbelijdende Joden een Bijbelkring welke inmiddels uitgegroeid is tot een kleine huisgemeente. Medio mei zou een inloophuis in het centrum van Dimona geopend worden. In hun nieuwsbrief van juni vertellen Albert en Esther over de tsunami van gebeurtenissen die na de opening over hen heen kwam.

Er verschenen billboards met hun foto en een ernstige waarschuwing. In de media werd over hen geschreven. “We zouden mensen omkopen, we zouden poeder in de koffie doen die Joden zou veranderen in christenen, ramen werden ingegooid.” Er werden demonstraties gehouden voor hun huis en dezelfde week onderwierp het ‘Sanhedrin’ hen aan een kruisverhoor en werden ze in het gemeentehuis ontboden.

“Maar samen met de tegenstand kwam ook de zegen! Alle dingen werken mede ten goede! In de zeven jaar dat we hier wonen hebben we bijvoorbeeld nooit op een terrasje in het centrum gezeten. Maar op een gegeven moment werden we door een onbekende man op een terras uitgenodigd. ‘Weet je, ik ben een Jood maar ik geloof niet in God. Na wat mijn familie heeft doorgemaakt in de Tweede Wereldoorlog kan ik niet meer in God geloven. Maar, zei hij, ik zie dat God met jullie is.’

Een dag later belde een man van middelbare leeftijd bij ons aan. Met een bos bloemen. Hij zei: “Ik heb het een en ander in de krant gelezen. Ik weet niet wat er allemaal aan de hand is maar ik sta achter jullie. We nodigden hem naar binnen. Toen zei hij: “Ik was bang om naar jullie toe te komen. En daarom heb ik eerst drie glazen whisky genomen om moed te verzamelen.” Is dat niet ontroerend! Hij wilde graag dat zijn ouders met ons in contact zouden komen. Heel wat ‘gewone’ mensen blijken zich te schamen voor wat ons wordt ‘aangedaan’. We krijgen uitnodigingen van mensen om koffie bij hen te komen drinken en minstens zes keer kregen we de gelegenheid om aan een rabbijn uit te leggen waarom wij geloven dat Jezus de Messias is.

In al de jaren dat we hier woonden wilden we geen ‘reclame’ maken voor ons werk maar van de ene op de andere dag werd dat anders. Als we zelf reclame hadden moeten maken hadden we het niet zo goed kunnen doen. We krijgen bemoedigende mailtjes van gelovigen uit o.a. Sri Lanka, de USA, Australië, Zuid Korea en Engeland. Mensen die nog nooit gehoord hadden van Dimona bidden nu of de Here de ogen van velen in ‘ons’ dorp wil openen. Zo zien we maar weer dat Gods wegen hoger zijn dan de onze!”

Bron: nieuwsbrief Esther en Albert Knoester juni 2017. 

Dit artikel is afkomstig uit het maandblad Hadderech van juli/augustus 2017